Ναι. Και πολλές φορές φαίνεται στην καθημερινότητα.
Όχι πάντα με φωνές ή ανοιχτές συγκρούσεις.
Πολλές φορές φαίνεται στα μικρά:
Σχόλια πίσω από την πλάτη.
Υποτίμηση συναδέλφων.
Ανταγωνισμός αντί για συνεργασία.
Κλίκες.
Ειρωνεία.
Έλλειψη στήριξης στους νέους θεραπευτές.
Ασαφείς ρόλοι.
Κακή επικοινωνία.
Πίεση χωρίς υποστήριξη.
Κριτική χωρίς καθοδήγηση.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τις σχέσεις μεταξύ θεραπευτών.
Αφορά και τη διαχείριση, την οργάνωση, την επικοινωνία και την κουλτούρα που καλλιεργείται μέσα σε ένα κέντρο.
Ένα ”τοξικό κλίμα“ δεν μένει απλώς στην ομάδα.
Επηρεάζει την ασφάλεια.
Την επαγγελματική αυτοπεποίθηση.
Τη συνεργασία.
Τη διεπιστημονική επικοινωνία.
Και τελικά την ποιότητα της θεραπείας.
Γιατί ένας θεραπευτής που δουλεύει μέσα σε φόβο, ένταση, σύγκριση ή συνεχή απαξίωση δεν μπορεί εύκολα να λειτουργήσει ελεύθερα, δημιουργικά και ουσιαστικά.
Η διεπιστημονική ομάδα δεν χτίζεται επειδή πολλές ειδικότητες βρίσκονται στον ίδιο χώρο.
Χτίζεται με σεβασμό, εμπιστοσύνη, σαφή όρια, ξεκάθαρους ρόλους, ασφαλή ανατροφοδότηση και κοινή ευθύνη απέναντι στο παιδί και την οικογένεια.
Γιατί το υγιές επαγγελματικό περιβάλλον δεν δημιουργείται τυχαία.
Χρειάζεται κουλτούρα, συνέπεια, εποπτεία, ξεκάθαρη επικοινωνία και πραγματική φροντίδα της ομάδας.
Στην ειδική αγωγή δεν αρκεί να φροντίζουμε μόνο τα παιδιά.
Χρειάζεται να φροντίζουμε και το επαγγελματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι θεραπευτές καλούνται να τα υποστηρίξουν.
Γιατί η ποιότητα της θεραπείας ξεκινά και από την ποιότητα των σχέσεων μέσα στην ομάδα.
