Στον χώρο της ειδικής αγωγής ακούμε όλο και πιο συχνά τη λέξη «εποπτεία».
Εποπτεία θεραπευτών.
Εποπτεία περιστατικών.
Εποπτεία ομάδων.
Εποπτεία κέντρων.
Όμως χρειάζεται να αναρωτηθούμε:
Μιλάμε πραγματικά για εποπτεία;
Ή πολλές φορές μιλάμε για mentoring, συμβουλευτική ή συζήτηση περιστατικών;
Η εποπτεία δεν είναι απλώς μια γνώμη για ένα παιδί.
Δεν είναι μια γενική συμβουλή.
Δεν είναι μόνο ένα online meeting όπου περιγράφεται ένα περιστατικό και δίνονται ιδέες.
Αυτά μπορεί να έχουν μεγάλη αξία.
Αλλά δεν είναι απαραίτητα εποπτεία.
Η πραγματική εποπτεία απαιτεί πλαίσιο, συνέχεια, παρατήρηση της πράξης, ανατροφοδότηση, στόχους, δεοντολογία και παρακολούθηση της κλινικής συλλογιστικής.
Απαιτεί επίσης ουσιαστική εμπλοκή του επόπτη στην κλινική πορεία:
στην αξιολόγηση,
στη στοχοθεσία,
στον σχεδιασμό της παρέμβασης,
στην αναθεώρηση της θεραπευτικής διαδικασίας,
και στη λήψη αποφάσεων.
Το mentoring και η συμβουλευτική μπορούν να είναι πολύτιμα.
Μπορούν να στηρίξουν, να καθοδηγήσουν και να βοηθήσουν ουσιαστικά έναν θεραπευτή.
Δεν είναι λιγότερο σημαντικά.
Απλώς είναι διαφορετικές υπηρεσίες, με διαφορετικό ρόλο, διαφορετικό βάθος εμπλοκής και διαφορετικές προσδοκίες.
Γι’ αυτό, όταν βλέπουμε τη λέξη «εποπτεία» είτε σε εκπαιδεύσεις είτε ως παροχή υπηρεσίας, χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί.
Να ρωτάμε:
Τι ακριβώς περιλαμβάνει;
Υπάρχει παρατήρηση της πράξης;
Υπάρχει συνέχεια;
Υπάρχει εμπλοκή στην αξιολόγηση, στη στοχοθεσία και στη λήψη αποφάσεων;
Ή πρόκειται περισσότερο για mentoring, συμβουλευτική ή καθοδήγηση περιστατικών;
Γιατί όταν όλα βαφτίζονται «εποπτεία», μπερδεύουμε τους ρόλους, τις ευθύνες, τα όρια και τελικά την ποιότητα της υποστήριξης που λαμβάνουν οι θεραπευτές.
Η εποπτεία δεν είναι μια συμβουλή με πιο βαρύ όνομα.
Είναι οργανωμένη ευθύνη πάνω στην κλινική πράξη.
