Οι διαγνώσεις έχουν σημαντική αξία.
Μας βοηθούν να κατανοήσουμε δυσκολίες, να επικοινωνούμε με άλλους επαγγελματίες και να οργανώνουμε την παρέμβαση.
Είναι επίσης συχνά απαραίτητες για πρόσβαση σε υπηρεσίες, υποστηρικτικά μέτρα, οικονομικές παροχές και δικαιώματα.
Άρα η διάγνωση δεν είναι κάτι που αγνοούμε.
Όμως δεν είναι και ο τελικός προορισμός.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι:
Πώς επηρεάζει αυτή η κατάσταση τη συμμετοχή του παιδιού στη ζωή;
Μπορεί να παίξει;
Να κάνει φίλους;
Να συμμετέχει στο σχολείο;
Να ντυθεί, να φάει, να οργανωθεί και να ανταποκριθεί στην καθημερινότητα;
Δύο παιδιά με την ίδια διάγνωση μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικές ανάγκες.
Ο WHO, μέσα από το πλαίσιο ICF, μας θυμίζει ότι χρειάζεται να βλέπουμε όχι μόνο τη διάγνωση, αλλά και τη λειτουργικότητα, τη συμμετοχή και το περιβάλλον.
Η διάγνωση μας λέει κάτι για την κατάσταση.
Η λειτουργικότητα μας λέει πώς ζει το παιδί.
Γιατί στο τέλος δεν θεραπεύουμε διαγνώσεις.
Υποστηρίζουμε ανθρώπους να συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη ζωή τους.
Όχι μόνο “ποια είναι η διάγνωση;”
Αλλά “τι χρειάζεται αυτό το παιδί για να συμμετέχει καλύτερα;”
