Στην εργοθεραπεία οι στόχοι είναι απαραίτητοι.
Μας βοηθούν να οργανώσουμε την παρέμβαση, να τεκμηριώσουμε την κλινική μας συλλογιστική και να δείξουμε αν αυτό που κάνουμε έχει αποτέλεσμα.
Όμως το ερώτημα είναι:
Για ποιον γράφονται τελικά οι στόχοι;
Για τον θεραπευτή;
Για τη διεπιστημονική ομάδα;
Για το αρχείο;
Ή για το παιδί και την οικογένεια;
Χρειαζόμαστε στόχους μετρήσιμους, τεκμηριωμένους και αξιολογήσιμους.
Αλλά χρειαζόμαστε και στόχους που να είναι κατανοητοί.
Η έρευνα δείχνει ότι όταν οι ωφελούμενοι συμμετέχουν στη στοχοθεσία και κατανοούν τους στόχους, η παρέμβαση μπορεί να ενισχυθεί σημαντικά.
Γιατί όταν το παιδί και η οικογένεια ξέρουν τι δουλεύουμε, γιατί το δουλεύουμε και πώς αυτό συνδέεται με την καθημερινή ζωή, τότε η συνεργασία αλλάζει επίπεδο.
Οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να κατανοούν πλήρως αξιολογητικά τεστ, κλινικούς όρους ή επιμέρους δεξιότητες.
Αυτό όμως που μπορούν να καταλάβουν πολύ καθαρά είναι:
Ποιο έργο δεν μπορούσε να κάνει το παιδί μου πριν;
Και τι μπορεί να κάνει τώρα;
Μπορεί να ντύνεται πιο αυτόνομα;
Να συμμετέχει στο παιχνίδι;
Να οργανώνει την τσάντα του;
Να τρώει με μεγαλύτερη ασφάλεια;
Να γράφει κάτι με νόημα;
Να αντέχει καλύτερα μια ρουτίνα;
Εκεί φαίνεται η πραγματική πρόοδος.
Οι στόχοι πρέπει να είναι και επιστημονικοί και κατανοητοί.
Αρκετά τεκμηριωμένοι ώστε να αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της παρέμβασης.
Και αρκετά ξεκάθαροι ώστε να έχουν νόημα για το παιδί και την οικογένεια.
Γιατί οι στόχοι δεν υπάρχουν μόνο για να μετράμε πρόοδο.
Υπάρχουν για να βοηθούν ανθρώπους να συμμετέχουν πιο ουσιαστικά στη ζωή τους.
