Ένα ερώτημα που συχνά απασχολεί γονείς και θεραπευτές είναι:
Πότε σταματά η εργοθεραπεία;
Σίγουρα όχι όταν «φύγει» η διάγνωση.
Όχι όταν «διορθωθεί» η διαταραχή.
Όχι όταν το παιδί γίνει «όπως τα άλλα παιδιά».
Και όχι απλώς επειδή μεγάλωσε.
Πολλές δυσκολίες δεν εξαφανίζονται. Αλλάζουν μορφή μέσα στον χρόνο και συνοδεύουν το παιδί σε διαφορετικά στάδια της ζωής του.
Γι’ αυτό το κλείσιμο μιας εργοθεραπευτικής παρέμβασης δεν πρέπει να βασίζεται στη διάγνωση ή στην ηλικία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Έχουν καλυφθεί οι ανάγκες έργου του παιδιού και της οικογένειας;
Μπορεί το παιδί να συμμετέχει πιο ουσιαστικά στην καθημερινότητά του;
Να παίζει, να ντύνεται, να τρώει, να γράφει, να οργανώνεται, να επικοινωνεί και να συμμετέχει με μεγαλύτερη αυτονομία και νόημα;
Έχει η οικογένεια τα εργαλεία, τις στρατηγικές και την κατανόηση που χρειάζεται για να υποστηρίξει το παιδί;
Η εργοθεραπεία δεν υπάρχει για να «διορθώσει» το παιδί.
Υπάρχει για να υποστηρίξει τη συμμετοχή του στη ζωή.
Γι’ αυτό το θεραπευτικό κλείσιμο χρειάζεται να είναι οργανωμένο και τεκμηριωμένο, με επαναξιολόγηση, ανασκόπηση στόχων, συζήτηση με την οικογένεια και έλεγχο της γενίκευσης στην καθημερινότητα.
Το θεραπευτικό κλείσιμο δεν είναι εγκατάλειψη.
Δεν είναι αποτυχία.
Είναι μέρος της θεραπευτικής διαδικασίας.
Δεν ολοκληρώνουμε την εργοθεραπεία όταν “φύγει” η δυσκολία.
Ούτε όταν το παιδί μεγαλώσει.
Την ολοκληρώνουμε όταν το παιδί και η οικογένεια μπορούν να συμμετέχουν καλύτερα στη ζωή τους.
