Το έργο της αναψυχής: τελικά το δουλεύουμε στις συνεδρίες μας;

Στην εργοθεραπεία μιλάμε συχνά για αυτονομία, λειτουργικότητα, δεξιότητες, στόχους και συμμετοχή.
Όμως υπάρχει ένα έργο που συχνά μένει στο περιθώριο:
η αναψυχή.
Όχι ως «διάλειμμα».
Όχι ως «επιβράβευση».
Όχι ως κάτι που κάνουμε στο τέλος της συνεδρίας.
Αλλά ως πραγματικό έργο της καθημερινής ζωής.
Η αναψυχή αφορά τη χαρά, την επιλογή, την ξεκούραση, τη σύνδεση, την ταυτότητα και το προσωπικό νόημα.
Και ειδικά στα παιδιά, αυτό έχει τεράστια σημασία.
Γιατί πολλά παιδιά έχουν ήδη μια δύσκολη καθημερινότητα.
Προσπαθούν με τα μαθήματα.
Πιέζονται από απαιτήσεις.
Κουράζονται από θεραπείες.
Και κάποιες φορές μεγαλώνουν μέσα σε οικογενειακά περιβάλλοντα που δεν είναι πάντα εύκολα, σταθερά ή υποστηρικτικά.
Άρα δεν αρκεί να ρωτάμε μόνο:
«Μπορεί να γράψει;»
«Μπορεί να καθίσει;»
«Μπορεί να ακολουθήσει οδηγίες;»
«Μπορεί να ολοκληρώσει μια δραστηριότητα;»
Χρειάζεται να ρωτάμε και:
Τι απολαμβάνει;
Πού χαίρεται;
Πού ξεκουράζεται;
Πού νιώθει ελεύθερο;
Πού μπορεί απλώς να είναι παιδί;
Γιατί τα παιδιά δεν υπάρχουν μόνο για να “βελτιώνονται”.
Υπάρχουν και για να ζουν.
Να παίζουν.
Να γελούν.
Να επιλέγουν.
Να απολαμβάνουν.
Αν η εργοθεραπεία είναι επιστήμη του έργου, τότε η αναψυχή δεν μπορεί να είναι δευτερεύουσα.
Είναι μέρος της ποιότητας ζωής.
Άρα είναι και μέρος της θεραπείας.