Burnout στην Ειδική Αγωγή: δεν είναι “ok”, αλλά συμβαίνει.

Στον χώρο της ειδικής αγωγής και της θεραπείας δίνουμε καθημερινά πολλά.
Χρόνο.
Ενέργεια.
Συναίσθημα.
Υπομονή.
Παρουσία.
Φροντίδα.
Στηρίζουμε παιδιά, οικογένειες, σχολεία και συναδέλφους.
Διαχειριζόμαστε προσδοκίες, πιέσεις, ανάγκες και καθημερινές απαιτήσεις.
Και κάποιες φορές φτάνουμε στα όριά μας.
Το burnout δεν είναι κάτι που πρέπει να θεωρούμε φυσιολογικό.
Δεν είναι απόδειξη αφοσίωσης.
Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς τη δουλειά σου.
Δεν σημαίνει ότι δεν είσαι καλός θεραπευτής.
Σημαίνει ότι ίσως έχεις δώσει πολλά, για πολύ καιρό, χωρίς αρκετό χώρο για ανάκαμψη, υποστήριξη και όρια.
Στην ειδική αγωγή δεν δουλεύουμε απλώς με «περιστατικά».
Δουλεύουμε με παιδιά, οικογένειες, αγωνίες, δυσκολίες, μικρές νίκες και καθημερινές προκλήσεις.
Και αυτό έχει βάρος.
Στην εργοθεραπεία μιλάμε συχνά για ισορροπία έργου στους ανθρώπους που υποστηρίζουμε.
Όμως πόσο συχνά αναρωτιόμαστε αν αυτή η ισορροπία υπάρχει και στη δική μας ζωή;
Όταν η εργασία καταλαμβάνει όλο τον χώρο και η φροντίδα του εαυτού μένει πάντα τελευταία, τότε η εξουθένωση δεν είναι τυχαία.
Χρειάζεται να μιλάμε περισσότερο για τα όρια.
Για την ξεκούραση.
Για την εποπτεία.
Για τη συνεργασία.
Για τα πλαίσια εργασίας.
Για την ανάγκη να μη λειτουργούμε συνεχώς στο όριο.
Η ισορροπία έργου δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι προϋπόθεση για να μπορούμε να υπάρχουμε με συνέπεια, παρουσία και υγεία μέσα στον ρόλο μας.
Το burnout δεν είναι “ok”.
Είναι όμως κάτι που συμβαίνει.
Και όταν συμβαίνει, χρειάζεται να το ακούμε.