Στην ειδική αγωγή οι απαιτήσεις από τους θεραπευτές είναι και πολύ σωστά πολλές.
Γνώση.
Εμπειρία.
Τεκμηρίωση.
Σωστή αξιολόγηση.
Στόχοι.
Σεβασμός στο παιδί.
Όμως η ποιότητα δεν εξαρτάται μόνο από τον θεραπευτή.
Εξαρτάται και από τον χώρο.
Από την ασφάλεια.
Από την οργάνωση.
Από την προσβασιμότητα.
Από την ιδιωτικότητα.
Από τα αισθητηριακά ερεθίσματα.
Από την καταλληλότητα του εξοπλισμού.
Ένας χώρος ειδικής αγωγής δεν είναι απλώς «ένα δωμάτιο με παιχνίδια».
Είναι θεραπευτικό περιβάλλον.
Στην εργοθεραπεία και τη λογοθεραπεία, ο εξοπλισμός δεν είναι διακόσμηση.
Υποστηρίζει την αξιολόγηση, την παρέμβαση, τη ρύθμιση, την επικοινωνία, την κίνηση, το παιχνίδι και τη συμμετοχή.
Και συγκεκριμένες μορφές παρέμβασης απαιτούν κατάλληλο χώρο και εξοπλισμό για να εφαρμοστούν με ποιότητα και ασφάλεια.
Ο εξοπλισμός δεν κάνει από μόνος του θεραπεία.
Αλλά χωρίς κατάλληλο εξοπλισμό, περιορίζεται και η ποιότητα της θεραπείας.
Δεν αρκεί να ρωτάμε:
«Είναι καλός ο θεραπευτής;»
Χρειάζεται να ρωτάμε και:
Είναι κατάλληλος ο χώρος;
Είναι ασφαλής ο εξοπλισμός;
Υποστηρίζει πραγματικά το παιδί και τον θεραπευτή;
Η ποιότητα στην ειδική αγωγή δεν είναι μόνο θέμα ανθρώπων.
Είναι και θέμα πλαισίου, χώρου και εξοπλισμού.
