Στην παιδιατρική θεραπευτική πράξη έχουμε στόχους.
Θέλουμε να δούμε πρόοδο.
Θέλουμε να ενισχύσουμε δεξιότητες.
Θέλουμε να τεκμηριώσουμε την παρέμβασή μας.
Θέλουμε να δείξουμε ότι αυτό που κάνουμε έχει αποτέλεσμα.
Όμως μέσα σε αυτή την προσπάθεια, χρειάζεται να θυμόμαστε κάτι πολύ βασικό:
απέναντί μας δεν έχουμε “στόχους”.
Έχουμε παιδιά.
Παιδιά που μπορεί να κουράζονται.
Παιδιά που μπορεί να αγχώνονται.
Παιδιά που μπορεί να μη θέλουν σήμερα.
Παιδιά που μπορεί να χρειάζονται περισσότερο χρόνο, ασφάλεια, παιχνίδι και σύνδεση πριν μπορέσουν να ανταποκριθούν.
Το στρες στη θεραπεία δεν είναι κάτι μικρό ή αθώο όταν επαναλαμβάνεται.
Μπορεί να επηρεάσει την προσοχή, τη μνήμη εργασίας, τη συναισθηματική ρύθμιση, την επικοινωνία, την κινητοποίηση, τη συμπεριφορά και τη συμμετοχή του παιδιού.
Και όταν το στρες συνδέεται με τη μάθηση, τότε το παιδί δεν μαθαίνει πραγματικά καλύτερα.
Μπορεί απλώς να προσπαθεί να αντέξει.
Γιατί ένα παιδί που νιώθει πίεση, απειλή ή υπερφόρτωση, δεν είναι πάντα διαθέσιμο για εξερεύνηση, δοκιμή, λάθος, συνεργασία και νέα μάθηση.
Η μάθηση χρειάζεται ασφάλεια.
Χρειάζεται σχέση.
Χρειάζεται ρύθμιση.
Χρειάζεται ένα νευρικό σύστημα που δεν βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση άμυνας.
Γιατί πολλές φορές αυτό που ερμηνεύουμε ως «άρνηση», «μη συνεργασία», «αντίδραση» ή «δύσκολη συμπεριφορά», μπορεί να είναι στρες.
Μπορεί να είναι αισθητηριακή υπερφόρτωση.
Μπορεί να είναι ανάγκη για προβλεψιμότητα.
Μπορεί να είναι δυσκολία μετάβασης.
Μπορεί να είναι επικοινωνία δυσφορίας.
Μπορεί να είναι ένα νευρικό σύστημα που έχει φτάσει στα όριά του.
Η θεραπεία δεν είναι αγώνας επίδοσης.
Δεν είναι να «βγει» η δραστηριότητα με κάθε κόστος.
Δεν είναι να αποδείξουμε πρόοδο εις βάρος της ασφάλειας του παιδιού.
Οι στόχοι είναι σημαντικοί.
Η τεκμηρίωση είναι σημαντική.
Η πρόοδος είναι σημαντική.
Αλλά ποτέ πιο σημαντικά από το ίδιο το παιδί.
Γιατί πριν από κάθε θεραπευτικό στόχο, υπάρχει ένα παιδί που χρειάζεται να νιώσει ασφαλές, κατανοητό και αποδεκτό.
